Friday, October 6, 2017

கானல்

காலத்திற்குமான
ஒரு சக்கரத்தில் –
நிறைய முகங்கள் வந்து போகின்றன;

நீ மட்டுமே –
உலகமானாய்;
உயிர்வரை நிரைந்தாய்!!

இமைகளை தள்ளித் திறக்கும்
பாரமான கண்ணீர்
நானே தொலைத்துவிட்ட
என்னைத் தேடுகிறது.

முகவரியற்ற வீதிகளெங்கும்
கானல் கால்களோடு

Wednesday, October 26, 2016

பிரிவு

துவண்டு நின்றபோதெல்லாம் தோள் கொடுத்த தூயவளே....
பிரிவின் கோரப்பர்களின் வலி பொறுக்க முயல்கிறேன்!!
நேரத்தில் சாப்பிடு நேரத்தில் தூங்கு-
எளிதில் சொல்லிவிடுகிறாய் தொலைபேசியின் வழியே…
நிச்சயம் முடிவதில்லை நீ இல்லாத நாட்களில்!

அருகிலிருந்து ஓயாது பேசிக்கொண்டிருந்த நாட்களில்
அமைதியாய் தூங்கிவிடுகிறேன்!
இல்லா நாட்களில் தனிமை இரைச்சலில் தவிக்கிறேன்!

சத்தமில்லாமல் சமையலறை நுழைந்து
முத்தம் கொடுத்துவிட்டு ஓடவேண்டும்
என் பசி மறந்து உனக்காக காத்திருக்கவேண்டும்..
கண்டித்து ஒரு கையால் இரு இதழுக்கு ஊட்டவேண்டும்
சிறுபிள்ளைபோல் மடியில் படுத்துக்கொண்டு எழ மறுப்பேன்..
யார் பார்க்கின் பதறி எழுந்து, நிலை உணர்ந்து சிரிக்கவேண்டும்!!
மறைந்திருந்து கொஞ்ச வேண்டும்...

கையிலிருப்பதை தட்டிப்பறிக்க வேண்டும்
மிஞ்ச வேண்டும்.. அழ வேண்டும்… அணைக்க வேண்டும்
கண்டிக்க வேண்டும்… இடை கிள்ள வேண்டும்…
அரைகுறையாய் துவட்டிய துண்டை
என் அவசரக் குளியலுக்கு அபகரித்துப் போகவேண்டும்
கழுத்தில் முடி விலக்கும் என் மூச்சுக்காற்று
நீ கவனமாய் ரசிப்பதை எனக்கு உணர்த்தவேண்டும்

கண்களின் அழுகையை... கண்ணாடி தடுக்குமா?
வாழ்வின் அர்த்தம் புரிந்து வாழ வெகு காலம் உள்ளது
விட்டுகொடுத்து...
தொட்டு பிடித்து...
தேவை அறிந்து...
சேவை புரிந்து...
எனக்காய் நீ விழித்து...
உனக்காய் நான் உழைத்து...
வாழ வேண்டும்
சீக்கிரம் வா…
தனியாய் வந்து
துணையாய் வாழும்
தாயே!!

Friday, June 17, 2016

அப்பா!



என்னுடைய
உச்சரிப்பு அகராதியிலிருந்து
உதிர்ந்துவிட்டது
அப்பா என்ற சொல்!

அவர் எரிந்து
எட்டு வருஷமாச்சு.

நான் வைத்த கொள்ளிக்குத் தப்பி.
அப்பாவின் சில துணிகளும்
ஒரு மூக்கு கண்ணாடியும்
பத்திரம்!!!

அறுபதுகளின்
ஆண்மகன் நீ!

உலகப்பயணம் முடித்துச் சென்ற
அந்த அதிகாலை..
முன்பே தெரிந்திருந்தால்
முந்தைய இரவில்
நிறைய பேசியிருப்பேனே அப்பா?

யாராவது திருப்பிக்கொடுங்களேன்
அப்பா இறந்தநாளின்
முந்தைய இரவினை!
கொஞ்சூண்டு…
பேசவேண்டும்

உன்
குழந்தையாகிய என்னிடம் நீ
கோவப்பட்டதில்லை!
ஆனால்
உன் குழந்தைச் சேட்டைகளைக் கண்டு
நான் கோவப்பட்டிருக்கின்றேன்

நீ என்னைப்பார்த்து சிரித்த..
கடைசி சிரிப்பு எது?
நீ என்னிடம் பேசிய..
கடைசி வார்த்தை எது?
நீ என்னைப் பார்த்த..
கடைசி பார்வை எது?
நீ என்னைத் தொட்ட..
கடைசி தொடுதல் எது?

கடவுள் இல்லை
சிவாஜி பிடிக்கும்
என்பாய் நீ.
கடவுள் உண்டு
சிவாஜி பிடிக்காது
பொய் சொல்வேன் நான்.

படபடக்க செல்லும் ஸ்கூட்டர்..
சுருட்டை முடி ..
தினமலர் படிக்கையில்
அது சுருட்டும் நீ...

நினைத்துப்பார்க்கின்ற எல்லாமே
துக்கத்தை தருவதால்…
உன் நினைவுகளுக்குப் பிறகு
எனக்கு
தூக்கத்தை தரட்டும் இறைவன்!

எத்தனை பேர் இருந்தாலும்
நீ இல்லாத நம் வீடு
மூலவர் இல்லாத
கர்பக்கிரகமாகவே இருக்கிறது

நம்பிக்கையிருக்கிறது
தண்ணீரில் கலந்த உன் அஸ்தி..
எந்த விளைநிலத்திலோ
அமோக விளைச்சல் கொண்டிருப்பதால் !

மறுபடியும் வா
உனக்கு நான் அப்பாவாகியிருப்பேன்...

Thursday, February 26, 2015

தனிமை



தனிமையின் வெறுமை...
சிறு நிழலென தொடங்கி...
பின்னிரவின் இருளென பரவுகிறது..

மின்விசிறியின் சத்தம் மட்டும் துணையாய் கொண்டு...
விழித்தபடியே கழிக்கும் இரவுகள்...
ஓங்கி ஒலிக்கும் நிசப்தத்தின் அதிர்வினில்...
அரண்டு போகிறது மனம்....

சுட்டெரிக்கும் தார் சாலையென நீள்கிறது தனிமை...
எண்ணங்களை எழுதும் முன்னே எரிந்து போகிறது காகிதமும்...
எழுத்தில் வடிக்காத வார்த்தைகளை
உலர்ந்த உதட்டின் வழியே கசிய விடுகிறேன்...

காற்றில் கரைந்த வார்த்தைகள் எல்லாம்...
என்றேனும் ஒரு நாள்...
உங்களில் யாருக்கேனும் கிடைக்க கூடும்...
வானவில் மூலமோ.... வான்மழை மூலமோ.

Tuesday, January 13, 2015

திமிர் கொள்ளுங்கள்!

-வேலையிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவோருக்காக.
ம.செந்தமிழன். 
(இணையத்தில் மூகநூளில் பதியப்பட்ட பதிவு. 
கருத்து, எழுத்து, சொல் கோர்வை என அனைத்தும் பிடித்ததால் இங்கே பதிவிடுகிறேன். )


அந்த ஆற்றில் நீந்த விரும்பினீர்கள். அதற்கான பயிற்சிகளை மேற்கொண்டீர்கள். உணவு, பசி, காதல், காமம், ஓய்வு ஏதுமின்றி பயிற்சியில் ஈடுபட்டீர்கள். வாழ்க்கை எவற்றுக்காகவெல்லாம் வழங்கப்பட்டதோ அவற்றை எல்லாம் இழந்தாலும் அந்த ஆற்றில் நீந்திவிட வேண்டுமெனத் தீர்மானமாயிருந்தீர்கள்.

உங்களில் பலர் முறையாகப் பயிற்சி பெறும் முன்னர் பெற்றோராலும் உற்றாராலும் ஆற்றுக்குள் தள்ளிவிடப்பட்டதுண்டு. பயிற்சிகளுக்காகவும் பிற முயற்சிகளுக்காகவும் அவர்கள் கட்டியிருந்த பணயத் தொகைகளை எல்லாம் மீட்டெடுக்க, உங்களை இவ்வாறு தள்ளிவிடுவது அவர்களுக்கு அவசியமானது.

அந்த ஆற்றின் ஆழத்தில் பணம் காய்ச்சி மரங்கள் இருந்ததாகக் கூறப்பட்டது. மூழ்கி மூச்சடக்கும் கலையைக் கற்றுக் கொண்டால், பணம் பறித்துக் கொண்டே இருக்கலாம் என்று பரவலாகப் பேசப்பட்டது. மேதைகள் என நீங்கள் நம்பிய எல்லோருமே இப்பேச்சைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
 
பல் முளைக்கும் காலத்தில் உங்கள் வாய்களுக்குள் அந்நியச் சொற்கள் திணிக்கப்பட்டன. அவற்றைச் செரிக்க முடியாமல் நீங்கள் திணறி வாந்தியெடுத்தபோதெல்லாம், ’இதுதான் கண்ணே அமுதம்என அந்த வாந்தியே உணவாக ஊட்டப்பட்டது. இதேபோன்ற கழிவுகளைக் கலைகளாகக் கற்றுத் தரும் கல்விக் கூடங்களுக்குள் தள்ளிவிடப்பட்டீர்கள்.
 
மழையே மழையே வா வாஎனப் பாட வேண்டிய பிள்ளைகள் நீங்கள், ’rain rain go away’ எனப் பாடினீர்கள். காலையில் கஞ்சி குடித்து உடல்நலம் பேண வேண்டிய பிள்ளைகள் நீங்கள், பிரேக் ஃபாஸ்ட் எனும் பேரில் அந்நிய நாட்டுப் பண்ணைப் பன்றிகளுக்கும் மாடுகளுக்கும் வீசும் உணவைப் புட்டிகளில் அடைத்து உறிஞ்சினீர்கள். வியர்த்துப் புண் வந்தாலும் ஷூக்களைக் கழற்ற இயலாத கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டது உங்கள் இளம் பருவம். பள்ளி வளாகத்தில் தாய்மொழியில் பேசினால் தண்டனை எனும் அடிமைத்தனத்தை உங்கள் பெற்றோர் மிகுந்த பெருமிதத்துடன் உங்கள் மீது திணித்தார்கள். ஆசிரியரிடம் வாங்கிய அடியின் வேதனையைக் கூட தாய்மொழியில் அரற்றி வெளிப்படுத்தினால் பள்ளி வளாகங்களில் உங்களுக்கு அபராதம் விதிக்கப்பட்டது. கழுத்தில் மாட்டப்பட்ட சுருக்குக் கயிற்றை டைஎன்றார்கள். இந்த வெப்ப மண்டலத்தில் அது ஏன் எனக் கேட்டவர்களை எல்லாம் பரதேசிகள்எனப் பறைசாற்றியது மூத்த தலைமுறை. பணம் காய்ச்சி மரத்துக்கு உங்களை அனுப்பி வைக்க ஏறத்தாழ இருபது ஆண்டுகளாக ஆயத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

பாலின உணர்ச்சிகள் முளைக்கும் பருவத்தில் நீங்கள் பணம் காய்ச்சி மரத்தை நோக்கி ஆற்றின் ஆழத்தில் நீந்திக் கொண்டிருந்தீர்கள். உங்களது இரவுகள் பணிமனைகளால் சூறையாடப்பட்டன. பெரும்பான்மைச் சமூகம் பகலில் உழைத்து, இரவில் இளைப்பாறியபோது நீங்கள் மட்டும் இரவில் விழித்துப் பகலில் மயங்கினீர்கள். உங்களுக்காகவே சாலைகள் சொகுசு வாகனங்கள் இரவின் அமைதியைக் கிழித்தவாறு மாநகரச் சாலைகளில் பறக்கத் துவங்கின.

அருகிலேயே இருக்கும் தாய் சமைத்த உணவு அரிய பொருளானது. பல்லாயிரம் மைல்கள் கடந்து வரும் அந்நிய உணவு எளிதில் கிடைப்பதானது. நீங்கள் எதை உண்ண வேண்டும், எப்போது உறங்க வேண்டும், எந்த நீரைப் பருக வேண்டும், என்ன ஆடை உடுத்த வேண்டும், எப்போது பிள்ளை பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பவையெல்லாம் உங்களுக்கான உத்தரவுகளாக மாறிப் போயின. இவற்றை மீறவே முடியாத வகையில் நீங்கள் ஆற்றின் ஆழத்தில் ஆழ்ந்தீர்கள். அந்தப் பணம் காய்ச்சி மரம் காய்த்துக் கொண்டே இருந்தது. நீங்கள் பறித்துக் கொண்டே இருந்தீர்கள்.

எப்போதுமே ஆற்றுக்குள் இருந்துகொண்டு மீன் சமைக்க முடியாதல்லவா. நீங்கள் பறித்து வீசிய பணத்தைக் கரையில் நின்ற பலர் வாரி எடுத்துக் கொண்டார்கள். குடும்பத்தினர், நண்பர்கள், உங்கள் பிள்ளைகளின் கல்வி முதலாளிகள், உணவக முதலாளிகள், வீட்டு உரிமையாளர்கள், கடன் அட்டை நிறுவனங்கள், வாகன நிறுவனங்கள், இப்படி எண்ணற்றோர் நீங்கள் வீச வீச வாரி எடுத்துக் கொண்டனர். கடவுளையும் மன அமைதியையும் கம்பெனிப் பண்டமாக மாற்றிய குருமார்களும் அந்தக் கரையில்தான் நிற்கிறார்கள். மீதமிருந்த சேமிப்புகளை அவர்களின் காலடியில் நீங்களே சமர்ப்பணம் செய்தீர்கள்.

மூச்சை இழுத்துப் பிடித்தவாறு மீண்டும் ஆற்றில் குதித்தீர்கள். இனிக் கரையில் நிற்க இயலாது. கையிருப்புகள் கரைந்துவிட்டன. எவ்வளவு கொண்டு வந்து கொட்டினாலும் கரையில் நிற்கும் சமூகம்போதாது. இன்னும் கொண்டு வாஎன்கிறது. எவ்வளவு ஆழத்தில் நீந்தினாலும், மூச்சு முட்டினாலும் பணம் காய்ச்சி மரம், ‘போதாது. இன்னும் ஆழமாக நீந்தி வா…’ என்கிறது. இந்த முரண்பாடுகளின் பின்னால் இருக்கும் சதிகளை விளங்கிக் கொள்ள முடியாத அப்பாவிப் பிள்ளைகள் நீங்கள், கரைக்கும் ஆழத்துக்குமாய் அலைந்து சோர்ந்தீர்கள்.

குழந்தைகளுக்குச் சோறூட்ட நேரமில்லை. அதற்கெனச் சில கடைகள் ஆற்றின் கரைகளில் விரிக்கப்பட்டன. மாதவிலக்கு உதிரம் வெள்ளமாகப் பொங்கி வழிந்தாலும் பணிமனைக்குச் செல்லத்தான் வேண்டும். என்னால் முடியாதுஎனச் சொல்ல உங்களில் எந்தப் பெண்ணாலும் முடியாது. அடிவயிறு கதறினாலும் பிசைந்தாலும் குடைந்தாலும் நாவினிக்கப் பேச வேண்டியது பன்னாட்டுப் பண்பாடு. கரையில் காத்து நிற்கும் சமூகம் இதைப் பற்றியெல்லாம் கவலையுறுவதில்லை. உள்ளே இறங்கியவர்கள் வெறும் கையில் வந்துவிடக் கூடாது என்பதே அதன் ஒற்றைச் சிந்தனை.
ஊரே உங்களைப் பழித்துக் கொட்டியது. உங்களால்தான் எல்லாமே நாசமானதாக வீடுதோறும் தீர்மானங்கள் இயற்றப்பட்டன. எவரெல்லாம் உங்களைப் பழித்தாரோ அவரெல்லாம் தம் பிள்ளையை உங்கள் ஆற்றுக்குள்ளேயே இறக்கிவிட இழுத்து வந்ததை நீங்களும் கண்டிருப்பீர்கள். உங்கள் பணிமனைகளில் ஆணுறைகள் குவியல் குவியலாக இருப்பதாகச் செய்திகள் பரவின.
 
கத்தரிக்காய்களின் விலை ஏற்றத்துக்கும் உங்கள் சம்பாத்தியத்துக்கும் நேரடியான தர்க்கச் சங்கிலி புனையப்பட்டது. சமூகம் தனது பேராசைக் கனவுகள் அனைத்தையும் உங்கள் மூளைக்குள் திணித்தது, தனது பாவங்களை எல்லாம் உங்கள் முதுகில் சுமத்தியது.

வயது என்னவாக இருந்தாலும் நீங்கள் சிறு குழந்தைகள். அதனால் மட்டுமே, இவ்வளவு நெருக்கடிகளிலும் உங்களால் புன்னகைக்க முடிகிறது.
உங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் பணம் காய்ச்சி மரம் ஆற்றுக்குள் உள்ளது. கரையில் இருக்கும் எல்லோருக்கும் நீங்கள்தான் பணம் காய்ச்சி மரங்கள். ஒரே ஒரு மாதம் நீங்களாகப் பணத்தை உதிர்க்காவிட்டால், கரைச் சமூகம் உங்களையே உலுக்கிவிடும். பணப் பையில் இருக்கும் அட்டைகள், பையை ஊடறுத்துக் கைகளுக்குள் ஊடுருவி இரத்த நாளங்களை நேரடியாக உறிஞ்சத் துவங்கும். என் உடலெங்கும் இவ்வாறான தழும்புகள் ஒரு காலத்தில் ஏராளமாக இருந்தன என்பதால் உங்கள் வலியை என்னால் உணர முடியும்.

இப்போது உங்கள் நிறுவனங்கள் உங்களை வெளியேற்றும் ஆணைகளை அனுப்பிக் கொண்டுள்ளது. ஆற்றிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக வீசி எறியப்படுகிறீர்கள். அதற்கான காரணங்கள் ஆயிரம். படித்த சமூகம் காரணம் கூறுவதில் தேர்ந்தது. எல்லாவற்றையும் காரண காரியத்துடன் அணுக வேண்டும் என்பது அதன் தத்துவம். உங்களை ஆற்றில் இறங்க வைத்ததற்கும் காரணங்கள் இருந்தன. இப்போது வெளியே வீசுவதற்கும் காரணங்கள் உள்ளன. ஆகவே, நான் காரணங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க விரும்பவில்லை. காரணங்கள் ஏமாற்றவல்லவை. முகத்தில் காறி உமிழ்ந்துவிட்டு அதற்கான காரணத்தைக் கூறி, அதையும் ஏற்கச் செய்ய முடியும். இதுதான் கல்விக் கூடங்களில் உங்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது.
அதிகப் பால் தரும் மாடுகளுக்கு முதலில் செயற்கைத் தீவனங்கள் தரப்பட்டன. கறவை அதிகரித்தது. அம் மாடுகளின் உடலுறவு தடுக்கப்பட்டு, ஊசி மூலம் விந்து செலுத்தப்பட்டது. இதன்வழியாகப் பிறந்த கன்றுகளின் பால் கறக்கும் வீரியம் அதிகமானது. உடலுறவுக்குக் காளைகள் தேவையில்லாமல் போனது. ஆகவே, அக் காளைகள் எல்லாம் இறைச்சிக் கூடங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டன.

பால் கறவை எவ்வளவு அதிகமானாலும் சமூகத்தின் பேராசை அடங்கவில்லை. வழக்கமாக, பசுக்கள் தங்கள் கன்றுகளுக்கென கொஞ்சம் பாலை மடியில் ஏற்றி வைப்பதுண்டு. சமூகத்தின் பேராசை, இதற்கென ஒரு இயந்திரத்தை உருவாக்கியது. பசுக்களின் மடியில் இயந்திரத்தை வைத்துப் பாலை உறிஞ்சத் துவங்கினார்கள். பசுக்களின் கதறலை அந்த எந்திர ஓசை மறைத்தது. கன்றுகளுக்காகவே ஊறும் பசுவின் பாலை, கன்றுகளால் தீண்டவே முடியாத கொடூரம் நம் சமூகத்தினால் நிகழ்த்தப்படுகிறது.

மேலும் மேலும் பால் கறவை அதிகரித்தது. ஆனாலும் பேராசை அடங்கவில்லை. பசுக்களின் கழுத்தில் ஊசியைக் குத்தி அவற்றின் உடலில் உள்ள உதிரத்தைக் கூடப் பாலாக மாற்றும் அறிவியல் நுட்பம் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இப்போது பசுக்களின் மடியை ஊட்டுவதற்குக் கன்றுகளே தேவையில்லை. பால் உற்பத்தி இப்போதும் பெருகிக் கொண்டுள்ளது.

இனிப் பசுக்களால் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழவே இயலாது. குத்தப்படும் ஊசிகளாலும் ஊட்டபடும் தீவனங்களாலும் மறுக்கப்படும் இனச் சேர்க்கை உரிமைகளாலும் பசுக்கள் தளர்ந்து விழும் காலத்திலும் சமூகத்தின் பேராசை தளர்வதில்லை. இந்த நிலையிலும் அந்தப் பசுக்களைக் கறிக்கடைகளுக்கு அனுப்பி, பணம் சம்பாதிக்கிறது இச் சமூகம்.

ஈமு கோழிகளால் கோடிகள் கொட்டிய வரை, அவை அதிர்ஷ்டத்தின் குறியீடுகளாக விளம்பரம் செய்யப்பட்டது. ஈமுக்களை எவ்வளவு உலுக்க முடியுமோ அவ்வளவு உலுக்கிப் பணம் சேர்த்த சமூகம், இப்போது அக் கோழிகளைக் காட்டில் வீசுவிட்டு வருகிறது. ஒரு பிடி தானியத்தை வீசி அவற்றின் உயிரைக் காக்கும் சிந்தனை அவர்களுக்கு இல்லை. ஈமுக்களுக்குத் தீனி போட்டால் நாம் அழிய வேண்டியதுதான்என்கிறார்கள் அனுபவசாலிகள்.

இதுதான் இந்தச் சமூகம். பணம் காய்ச்சி மரங்களைத் தேடி ஓடிய, அந்த ஆற்றில் மூழ்கத் தவித்த, அதற்காகவே படித்த, பாடுபட்ட குழந்தைகளே, நீங்கள் பசுக்களைப் போலவும் ஈமுக்களைப் போலவும்தான் வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்.

இப்போது உங்களுக்கான தேவை ஒன்றுதான். அது, ‘திமிர் கொள்வதுஎனப்படும். ஆம், அடங்காத் திமிர் உங்களுக்குள் ஊற வேண்டும். எந்த நிறுவனத்தையும் நம்பி நான் பிறக்கவில்லை. எந்த நிறுவனத்திற்கும் அடங்க நான் அடிமையில்லைஎன்று மனதில் உறுதி கொள்ள வேண்டும். இந்தத் திமிர் உங்களை அச்சத்திலிருந்து மீட்கும். எப்போது அச்சம் இல்லாமலிருக்கிறீர்களோ அப்போது உங்களுக்கான பாதை உங்களுக்குத் தென்படும்.
 
இங்கே பாதைகள் ஏராளமாக உள்ளன. உங்கள் கடிவாளங்களை நீங்கள் கழற்றினால்தான் அவை தெரியும்.
எவ்வளவுதான் பழக்கினாலும் நாட்டுக் காளைகளை எவராலும் அடிமைப்படுத்த முடியாது. வளர்த்தவராக இருந்தாலும் ஜல்லிக் கட்டு விழாவில் காளை மாடு வீசி எறியும். ஊர்க் காடுகளில் திரியும் காளைகளைப் பிடிப்பது பல நேரங்களில் தற்கொலைக்குச் சமானமானது. காளை என்பது திமிலும் திமிரும் இணைந்த உயிர். காளையின் இந்தத் திமிர் உங்களுக்குள் ஊற்றெடுத்தால் வேலையிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவதைக் கண்டுக் கலங்கமாட்டீர்கள்.
நமக்கென்று ஊர் உண்டு, நமக்கென்று பல தொழில்கள் உள்ளன, நமக்கென்று சொந்த புத்தி உண்டு, நமக்கென்று வாழ்க்கை உண்டு. மிக முக்கியமாக, நமக்கென்று நல்ல திமிர் உண்டு.
திமிர் கொள்ளுங்கள்!

இந்த நேரத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடலை உங்களுக்குப் பரிந்துரைக்கிறேன்: https://www.youtube.com/watch?v=q_0M9-_qDaA
(ஒளிப்படம் பாலை, திரைப் படத்தில் இடம் பெறும் காட்சி)


Tuesday, December 16, 2014

சபரிமலை

பல ஆண்டுகளாய் போய் வர எண்ணியிருந்த ஸ்தலம். தென் இந்தியாவின் ஏக கோயில்களுக்கும் சென்று வந்துள்ளேன், சபரிமலை இன்னும் போகவில்லை என்பது குறையாகவே இருந்து வந்தது.  எப்பொழுதும் போல அன்றும் நண்பர்களுடன் அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருக்கையில் சபரிமலை பற்றிய பேச்சு வர எல்லோருக்கும் ஒரு வித ஆர்வம் தொற்றிக்கொண்டது. 

அஷோக் மனைவி கேரளா என்பதால், அவர் மேற்படி எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்துவிட 41 நாள் விரதம் இருந்து செப்டம்பர் மாதம் 16 தியதி கண்ணி சாமி பூஜைக்கு சபரிமலையில் இருப்பது என முடிவானது.
ஆக் 2 சனிக்கிழமை அன்று முழுவதும் வீட்டை சுத்தம் செய்யும் வேலை, இரவு நானும் அஷோக்கும் பூஜைக்கு தேவையான கருப்பு நீல வேட்டி, சட்டை, துண்டு, மாலை, ஐயப்பன் படம் என எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்தாகிவிட, ஆக் 3, ஞாயிறு காலை 6 மணிக்கு பெங்களூர், மடிவாலாவில் இருக்கும் புகழ் பெற்ற ஐயப்பன் கோவிலில்  நான், அஷோக் அவர் மனைவி மூவரும் சென்று வேண்டிக்கொண்டு முதல் முறையாய் நானும் அஷோக்கும் கண்ணி சாமி அவதாரம்.




முதல் இரண்டொரு நாட்கள் சிரமமாய் இருந்தாலும் பின்னர் பழகிவிட, சைவ உணவு, ஹரிவராசனம் போன்ற ஐயப்பன் பாடல்களுடன் மிக ஷ்ரத்தையுடன் விரதம் தொடர்ந்தது. அலுவலகம் சென்று வரும்பொழுது வெறும் மாலை மட்டும் அணிந்து  கொண்டேன், இரவு வீடு வந்ததும் வேட்டி சட்டை, ஊருக்கு சென்றால் வேட்டி சட்டை என முடிந்த வரை அமைதியாய் நாட்கள் நகர்ந்தன. அம்மா இரண்டு வாரம் என்னுடன் வந்து இருக்க கொஞ்சம் சாப்பாட்டு சிரமம் இன்றி இருந்திருந்தேன்.

செப்டம்பர் 16 கண்ணி பூஜை நடை திறக்கப்படும் என சபரிமலை வெப்சைட்டில் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். மூன்று நாட்கள் விரதம் இருந்து நாங்களும் வருகிறோம என் ராஜேஷும் கணேஷும் எங்களுடன் சேர்ந்துகொள்ள மொத்தமாய் நாங்கள் நால்வர்  செப்டம்பர் 16 சபரிமலையில் இருப்பது என முடிவானது. பெங்களூரிலிருந்து சபரிமலை போக வர சுமார் 1600கிமீ.  மிக நெடிய பயணமாய் இருக்கும் என்பதால், பெங்களூரிலிருந்து கொச்சினுக்கு விமானத்தில் சென்றுவிட்டு அங்கிருந்து ஒரு வண்டி வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு சபரிமலைக்கு போய் வருவது எனவும், விமானத்தில் செல்வதால் இருமுடி பம்பை சென்று கட்டிக்கொண்டு அங்கிருந்து மலை ஏறலாம் எனவும் உடன்பாடு.

ராஜேஷும் கணேஷும் மாலை போட்டுக்கொள்ள, நான் அசோக் என நால்வரும் சபரிமலை செல்ல அயத்தமாணோம். அஷோக்கின் காரில் பெங்களுரு விமான நிலையம் சென்று அங்கேயே வண்டிய நிறுத்திவிட்டு, ஏர் ஆசியா விமானத்தில் ஒரு மணிநேர கொச்சின் பயணம். கொச்சினில் எங்களுக்காக ஏற்பாடு பண்ணப்பட்டிருந்த ஓட்டுனர் இன்னோவா காருடன் காத்திருக்க, அங்கிருந்து சுமார் 250கீமீ தொலைவில் இருக்கும் பம்பை நோக்கி ஒரு வித வினோத உணர்வுடன் பயணப்பட்டோம். மலைப் பயணம் என்பதால் செல்லும் வழியெல்லாம் பசுமை. ஓடைகள்,  மரங்கள், வனவிலங்குகள் என மிக சந்தோஷ பயணம் அது. [வழியில், இங்க ஒரு வீடு எடுத்து Work From Home பண்ணலாம் என நாங்கள் பேசிக்கொண்டே போனது நினைவு வருகிறது]




போகும் வழியில் கேரளா உணவு  வகைகள், கொஞ்சம் தூக்கம், அங்காங்கே புகைப்படம், அவரவர் குடும்பத்தாருடன் தொலைபேசி உரையாடல்கள் , வாட்சாப்ப் தகவல் பரிமாறல்கள் என முடித்துக்கொண்டு ஒரு நான்கு மணி அளவில் பம்பை வந்தடைந்தோம். 



ஆச்சர்யம்!!!!  வெறும் 30 பேர் இருந்திருப்பார்கள், பம்பை நதி யாருமில்லாமல் அமைதியாய் பயணித்திக்கொண்டிருந்தது. நதி அருகே ஒரு மண்டபத்தில் சிலரும், பல காட்டுப்பன்றிகளும்  உலவிக்கொண்டிருந்தன, விசாரித்ததில் நடை திறப்பு 16 என்றும், நெய் அபிஷேகம் மறு நாள் காலை தான் என்றும் நாங்கள் ஒரு நாள் முன்னதாகவே வந்துவிட்டதாக கூறவும், ஒரு பெருமழை வரவும் சரியாக இருந்தது. அதிக பட்சம் ஐந்து நிமிடம் என் நினைக்கிறேன் மழை வருவதால் இன்று இரவு பம்பையில் தங்கிக்கொண்டு மறுநாள் காலை சபரிமலை ஏறுவது என்றும், அங்கு தங்கி இருமுடி முடித்துக்கொண்டு அடுத்த நாள் காலை நெய் அபிஷேகம் பார்த்துவிட்டு திரும்புவது என முடிவானது.

அடுத்த சில நிமிடங்களில் நதி ஒட்டி இருக்கும் கேரளா அரசாங்க அதிகாரிகள் தங்கியிருக்கும் அறை ஒன்று எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. பாழடைந்த கட்டிடம், அறை எங்கும் ஈரப்பதம், ஜன்னல் அத்தனையும் கயிறு கொண்டு கட்டியிருந்தார்கள். இருப்பதிலையே நல்ல அறை இது என்றார்கள்.!!!!

சமாளித்து, பொருட்களை அங்கே வைத்துவிட்டு பம்பையில் சென்று குளித்து வர கிளம்பினோம். விநாயகர் கோவில் பக்கத்தில் எங்கள் அறை. அங்கிருந்து கீழ இறங்கினால் பம்பை ஓடை அதை ஒட்டி எதிரில் ஒரு 30-40 கடைகள், நடுவில் நடைபாதை. அறையிலிருந்து விநாயகர் கோவில் வந்து வழிபட்டுவிட்டு கீழே சென்றோம். மழை வந்த ஈரம் வேறு சேர்ந்துகொள்ள கொஞ்சம் அசுத்தமாகவே இருந்தது வழி, தெரு நாய்கள் போல் பன்றிகள் வேறு உலவிக்கொண்டிருந்தது. நடந்து செல்ல செல்ல பார்த்தவை அனைத்தும் முக சுளிக்க வைத்தது. 

பம்பை நதி ஓரம் முழுவதும் மலம். 

கால் வைக்க முடியாத நிலை. வெறும் 20-30 மனிதர்களும் சில பன்றிகளும் இருக்கும் இடம் இவ்வளவு அசுத்தம்  என்றால், லட்சத்தில் பக்தர்கள் வரும் பொழுது அவர்கள் நிலை கண்டு ஒரு நிமிடம் அனைவரும் கலக்கமாணோம். சிறிது நேரம் எங்கே குளிப்பது என அங்கும் இங்குமாக அலைந்து கொண்டிருக்க, ராஜேஷ் முகம் அஷ்ட கோணலாக போனது. என் மச்சி என்ன ஆச்சு என கேக்க, "டேய், அப்போசிட்ல இருக்குற கடை, ரூம்ல இருந்து மொத்தமா இங்க கலக்கராங்கடா, மஞ்ச கலர்ல அப்டியே கலக்குதுட" என சொல்லவும் எனக்கு குமட்டிக் கொண்டு வந்தது. சுதாரித்து, இந்த பக்கமா அத பாக்காம வாடா, அஷோக் கிட்ட இத பத்தி பேசாத அவன் ஏற்கனவே பண்ணிய பார்த்து மூட் அவுட்ல இருக்கான் என் சொல்லி எங்கள் நடை வேகமானது. [நடைபாதை அடியில் பைப் அமைத்து பம்பை எதிர் பக்கத்தில் இருக்கும், அத்தனை கழிவுகளும் இங்க தான் சங்கமம், இதில் அங்கு இருக்கும் நான்கு கால் பன்றிகளுடயுது போனஸ். ]



நெடுந்தூரம் நதி ஓரத்தில் நடந்து சென்றோம். ஆள் அரவமற்ற ஒரு இடத்தில தண்ணீர் சுத்தமாக கீழ் நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. அங்கே குளித்துவிட எங்கள் இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தது. சிரமப்பட்டு திரும்ப எங்கள் அறைகளுக்கு வந்து சேர்ந்தோம். [எதையும் பார்க்காமல், எங்கும் நிற்காமல் ஒரே ஓட்டமாக வந்தோம்.] 

ராஜேஷின் BSNL மட்டும் அங்கே வொர்க் ஆக, அதிலிருந்து அனைவரும் அவரவர் அலுவலகம், வீடுகளுக்கு ஒரு நாள் தள்ளி போகும் தகவல் சொல்லிவிட்டு, ஏர் ஆசியா விமானத்தையும் ஒரு நாள் தள்ளி பதிவு பண்ணிவிட்டு, இரவு ஒரு 8 மணி அளவில் சாப்பிட திரும்ப கீழே சென்றோம். இருந்த ஒரு 4-5 கடைகளில் ஒரு கடை மட்டும் திறந்திருந்தது, அங்கேயும் வெறும் பரோட்டா தோசை. கொடுக்கப்பட்ட ப்ளேட் முழுவதும் மண், வாயில் வைக்க முடியாத உணவு. [நான் பத்து வருடங்களாக மூணு வேலையும் கடையில் சாப்பிடுபவன். ருசி அறியாது கிடைத்ததை பசிக்காக சாப்பிட்டு வரும் என்னாலேயே அந்த உணவை சாப்பிட முடியவில்லை.] கடையில் இருக்கும் அனைவரும் குடித்து வேறு இருந்தார்கள், இரண்டொரு வாயில் நிறுத்திக்கொண்டோம். ஆளுக்கு ஒரு டீ, பழம் என முடித்து கொண்டு, chocolate, பிஸ்கட், ஊதுபத்தி, 10 துண்டு என தேவையானவற்றை வாங்கிகொண்டு மீண்டும் ஓட்டமும் நடையுமாய் அறை வந்து சேர்ந்தோம்.

வாங்கி வந்த ஊதுபத்தி அனைத்தும் அங்காங்கே பத்த வைத்து, வாங்கிய அத்தனை துண்டுகளையும் அறை முழுக்க  விரித்துவிட்டு,அங்கு கட்டில் போல இருந்த பலகையிலும் விரித்துவிட்டு, நெடும் போராட்டத்துக்கு பிறகு இரவு 2-3 மணி அளவில் அனைவரும் தூங்கி எழுந்தோம்.

காலை, விநாயகர் கோவில் பக்கத்தில் இருக்கும் சபரிமலை அலுவலகத்தில் 100 ரூபாய் பணம் கட்டிவிட, அங்கே இருக்கும் அர்ச்சகர்கள் இருமுடி [மலையாளத்தில் கெட்டினிர என்கிறார்கள்] கட்டிவிடுகிறார்கள். நால்வரும் இருமுடி கட்டிக்கொண்டு, ஒரு தேங்காய் விநாயகருக்கு உடைத்துவிட்டு சபரிமலை ஏறத்தொடங்கினோம்.


எனது இருமுடியை எடுத்து கொண்டு சென்ற பையில் போட்டுக் கொண்டேன். மற்றவர்கள் இருமுடி கட்டி கொண்டு மலை ஏறினோம். பல முறை வெள்ளிங்கிரி மலை ஏறி பழக்கம் இருப்பதால், பெரிதாய் ஒன்றும் சிரமம் இல்லை. ஒரு சில மணி நேரங்களில், வழியில் இருக்கும் கடைகளில் கிடைத்ததை சாபிட்டுவிட்டு சபரிமலை வந்தடைந்தோம்.



ஒரு 200 பேர் தான் இருந்திருப்பார்கள். பம்பையில் மிகுந்த சங்கடத்திற்கு பிறகு மேல வந்த எங்களுக்கு மேலும் அதிர்ச்சி. அசாதரணமாக ஒரு 20-30 காட்டு பன்றிகள் சுத்திக்கொண்டிருந்தன, அங்கு கிடக்கும் அனைத்தையும் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தன, தனியாய் யாரேனும் உட்கார்ந்திருக்க அவர்களை விரட்டி விட்டு அங்க இருக்கும் பூஜை தேங்காய்களை தின்றுகொண்டிருந்தன. அனைத்திற்கும் மகுடம், 18 படி பக்கத்தில் சர்வ சாதரணமாக பன்றிகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன.
நாங்கள் அனைவரும் சற்று வெறுத்தே போயிருந்தோம்.




சகித்துக்கொண்டு அஷோக் யாரிடமோ பேசி ஒரு அறை வாடகைக்கு எடுத்தாகிவிட்டது. மிகுந்த கலைப்பானதால் அனைவரும் சற்று ஓய்வெடுத்துக்கொண்டோம். தங்கி இருந்த அறையில் இருந்து 18 படி பார்க்கும்படி இருந்தது. ஒரு 5 மணி அளவில் கூட்டம் வர தொடங்கியதை அறையிலிருந்தே பார்த்துவிட்டு, நாங்களும் இருமுடி எடுத்து நெய் அரப்பு முடித்துவிடுவோம் என கிளம்பிவிட்டோம். ஹோட்டல் உதவியாளர் வந்தார்... சார் நான் எல்லாம் பண்ணி தரேன் நீங்க கூட வாங்க என கூடிக்கொண்டு சென்றார். எங்களை 18 படி ஏறி சொல்லிவிட்டு அவர் வேறு வழியில் மேல சென்றார், நாங்கள் ஒரு தேங்காயை உடைத்துவிட்டு, சரணகோசத்தோடு 18 படி ஏறினோம். ஏறின இடத்திலயே அவர் நின்றிருந்தார். சுமார் 1000 நபர்கள் இருந்திருக்கக்கூடும், 18 படி ஏறி, இடது புறமாக இருக்கும் படி ஏறி சுற்றி வந்து, நடுவில் இருக்கும் மூலவர் ஐயப்பனை காண வேண்டும். இடது புறமாக ஒரு படி நேராக நடுவில் இருக்கும் ஐயப்பன் முன் முடிகிறது. அங்கு ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார். எங்களுடன் வந்தவர் எதோ ஒரு ரசீதை அவரிடம் காண்பிக்க கதவு திறக்கப்பட்டது , நாங்கள் நால்வர் மட்டும் அதில் சென்று ஐயப்பன் முன் முதல் முதலாய் தரிசனம். [குறுக்கு வழியில் சென்றதற்கு எத்தனை பேர் எங்களை சபித்தார்கள் என தெரியாது.] யாரும் தொந்தரவு செய்யவில்லை, ஆத்மார்த்தமாய் ஓரிரு நிபிடங்கள் தரிசனம் முடித்துவிட்டு, கீழே வந்து நெய் தேங்காய் உடைத்து, அங்கே ஒரு பாத்திரம் வாங்கி அதில் நிரப்பி  விட்டுவிட்டு, மலையில் இருக்கும் மற்ற சின்ன கோவில்களில் தரிசனம் முடிக்க மணி 8 இருக்கும். நல்ல கூட்டம் சேர்ந்திருந்து  அப்பொழுது,கோவில் பாடல்கள் ஒளிபரப்பபட, மனித கூட்டம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது, எங்களுக்கும் கொஞ்சம் கோவில் வந்து சேர்ந்த உணர்வு மேலோங்கியது.





அனைத்தும் முடித்துவிட்டு, இரவு அறைக்கு சென்று 18 படி பார்த்துகொண்டே கதை பேசிகொண்டிருந்தோம், உதவியாளர் வந்தார், நாங்கள் எடுத்து வைத்திருந்த நெய்யை வாங்கி கொண்டு, காலைல 4 மணிக்கு ரெடிஆகிடுங்க நெய் அபிஷேகம் பார்க்க கூட்டிட்டுப்போறேன். ஒடச்ச நெய் தேங்காயே 18 படி முன்னால இருக்க தீயில போட்ருங்க என சொல்லிவிட்டு சென்றார். அஷோக்கும் ராஜேஷும் சோர்ந்துவிட , நானும் கணேஷும் நால்வரின் நெய் தேங்காயை தீயில் போட்டுவிட்டு மீண்டும் ஒரு முறை மேல சென்றோம். ஒரு 30-40 நபர்கள் மட்டுமே இருந்தார்கள், நேராக ஐயப்பன் சந்நிதானம் முன் சென்று நின்று கொண்டு ஆத்மார்த்தமாய் ஒரு 10-20 நிமிட தரிசனம். இன்னும் அந்த சிறிய வெண்ணிற ஹரிஹரசுதன் உருவம் கண்ணில் நிற்கிறது. !! தெய்வ தரிசனம் அது.



போக மனமில்லாமல் அறை சென்று தூங்கி அதிகாலை 4-5 மணிக்கு நாங்கள் தயாராகவும், உதவியாளர் வரவும் சரியாக இருந்தது. வெளிய சென்று பார்க்க நல்ல  கூட்டம், ஆயிரத்தில் மனிதர்கள் இருமுடியோடு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். நல்ல ரம்யமான ஒரு காலை பொழுது, பூத்தூவல் போல மழை, நல்ல  குளிர், அதிகாலை,மலை முகடு, முந்தய இரவு அமோக தரிசனம் என அனைத்துமாய் ஒரு ஆனந்தத்தை தந்து கொண்டிருந்தது. நாங்கள் மீண்டும் அதே வழி, மேல ஏறியவுடன் இடது புற கதவு திறக்கப்பட மேல ஏறி நேராக ஐயப்பன் முன் தரிசனம். (விஜய் டிவி சமையல் புகழ் வெங்கடேஷ் பட் எங்கள் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார், அவருடன் இரண்டு சினிமா பிரபலம் இருந்தனர் ஆனால் சரியாக நினைவில்லை யாரென்று ] 

அந்த அதிகலை ஆனந்தத்தில், நெய் வாசமும் சேர்ந்து  கொண்டது, ஐயப்பன் சிலை முன்பு இடது புறத்தில் ஒரு 5 ஐயர்களும், வலது புறத்தில் ஒரு 5 ஐயர்களும் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். கொடுக்கப்படும் நெய் பாத்திரங்கள் ஒவ்வொரு ஐயர் கை மாறி, ஐயப்பனுக்கு சென்றடைகிறது. அபிஷேகமான நெய் எதிர் வரிசையில் இருக்கும் ஐயர் கை மாறி கொடுத்தவரிடம் வந்து சேர்கிறது. எங்கள் நெய் பாத்திரங்கள் அதே முறையில் சென்று வந்தது. கூட்டம் அதிகமாக இருந்தாலும், முன்னே நின்று கொண்டிருந்த எங்களை யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை, நாங்கள் சற்றே தரையில் அமர்ந்தாவாறு நெய் அபிஷேகம் ஆகிக்கொண்டிருக்கும் ஐயப்பனை பரமானந்தத்துடன் மெய் சிலிர்க்க தரிசித்தோம். விரத  சிரமங்கள், நெடிய பயணம், முகம் சுளிக்க பட்ட அத்தனை அவஸ்தைகளும் மறந்தே போயின அந்த நொடியில்.
இத்தனை லச்சம் பேர் இங்கே வருவதற்கான ஈர்ப்பு எதனால் என அப்பொழுது உணர்ந்துகொண்டேன்.

இறங்க மனமில்லாமல், அந்த காலை பொழுதினை உள்வாங்கிக்கொண்டு அறை சென்று அனைத்தும் கட்டிக்கொண்டு, ஒரு 30-45 நிமிடத்தில் கீழே பம்பை வந்தடைந்தோம். அங்கே முந்தய நாள் இருமுடி கட்டிக்கொண்ட விநாயகர் கோவிலில் எங்கள் மாலைகளை கழட்டிவிட்டு விநாயகருக்கு ஒரு தேங்காய் உடைத்து சபரிமலை விரதத்தை முடித்துகொண்டோம்.
அங்கிருந்து கொச்சின் விமான நிலைய பயணம். சற்று நேரம் இருந்ததால் அருகில் இருந்த அதிரம்பள்ளி நீர்வீழ்ச்சி சென்று ஒரு விசிட்  அடித்துவிட்டு, இரவு ஒரு 12 மணி அளவில் கொச்சின் விமான நிலையத்தில் இருந்து ஒரு 1 மணி நேரத்தில் பெங்களூரு விமான நிலையம். அங்கிருந்து நிறுத்தி வைத்திருந்த காரில் திரும்ப அவரவர் வீடு வந்தடைந்தோம்.



இத்தனை சௌகர்யங்களுடன் சென்ற எங்களுக்கே, இந்த விரதமும்,பயணமும் மிக சவாலாய் இருந்தது. ஏதும் இல்லாமல் வண்டி கட்டிக்கொண்டும், நடை பயணமாகவும் இத்தனை வருடமாய் சென்று வந்தவர்களை நினைக்கையில் பிரமிப்பாய் இருக்கிறது. 

இத்தனையும் மணிகண்டன், ஐயப்பன் தரிசனத்திற்காக மட்டுமே!!

இருமுடி தாங்கி ஒரு மனதாகி குருவெனவே வந்தோம்
இருவினை தீர்க்கும் அந்த எமனையும் வெல்லும்
உன் திருவடியை காண வந்தோம்...
பள்ளிக்கட்டு சபரி மலைக்கு
கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை
ஸ்வாமியே அய்யப்போ
(சுவாமி சரணம் ஐயப்பா சரணம்)

பள்ளிக்கட்டு சபரி மலைக்கு
கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை
(ஸ்வாமியே அய்யப்போ அய்யப்போ சுவாமியே)

வார்த்தைகளின் கணம் உணரத்தொடங்குகிறது....

PS:
கோவிலை சுற்றி எங்கும் கழிப்பிட வசதி இல்லை, பம்பை ஏகதேசம் ஒரு அடுத்த கூவம் போல ஆகிவிட்டது, சரியான உணவு மற்றும் தாங்கும் விடுதிகள் இல்லை பக்தர்கள் மிகுந்த சிரமப்படுவதை காண முடிகிறது.  அரசாங்கமோ, தேவஸ்தான ஆட்களோ தங்கள் மெத்தனத்தை குறைத்து கொண்டு சிறிதேனும் சீர்படுத்தினால் நல்லது. [சமீபகாலமாக பெண்களும் பெரிய அளவில் வரத்தொடங்கியுள்ளர்கள்.]